Wielu ludzi powiada, że Indie to kraj kontrastów. Kolory są jednym z tych kontrastowych elementów.
Tutaj sprzedawca barwników do tkanin na targu w New Delhi.

Indie to kraina przypraw, jednak wedle mojej opinii Indie to kraj mieszanek zwanych masalami. Masala to przeważnie wybrane przyprawy, zmielone i wymieszane w celu uzyskania nowego smaku i zapachu.

Większość hinduskich przekąsek jest smażone na głębokim oleju, wliczając w to różne odmiany słodyczy.

Popularna przekąska w Indiach to samosa i smażona kanapka.

Indie to kraj targowisk i życia społecznego na ulicy.

Indie są głównie wegetariańskie, ale rosnąca klasa średnia konsumuje coraz więcej mięsa.

W Indiach wiele zwierząt posiada specjalny status, ale żadne z nich nie jest tak czczone jak krowy. Ten byk stoi przed świątynią czekając na kawałki jedzenia i czułe poklepywania przechodniów.

Myślę, że nie ma w Indiach miasta, w którym nie żyłyby żadne krowy. Dla Hinduskich wyznawców troska i karmienie krów to dobry uczynek, który dodaje punkty do karmy.

Kobiety sprzedają trawę dla hinduskich wyznawców, którzy chcą nakarmić krowę czy dwie. To zapewnia wspólne korzyści dla wszystkich uczestników. Kobiety zarabiają troszkę pieniędzy, krowy są nakarmione, a hinduski wierzący dostaje swoje błogosławieństwo, nie wspominając farmera, który nie musi karmić swoich zwierząt.

Jak wszystkie zwierzęta, miejskie krowy muszą pozbyć się swoich ekskrementów. Może to wywołać nagłe zamieszanie na ruchliwej ulicy, szczególnie kiedy piesi są ubrani w eleganckie stroje.

Niektórzy ludzie mogą utrzymać się ze zbierania krowich odchodów. Zbierają je, suszą i używają jako paliwo do gotowania obiadów czy ogrzania domu.

Niektórzy ludzie potrafią się utrzymać z sprzedaży suszonego krowiego łajna. Jeden placek kosztuje 10 rupii co w przeliczeniu na złotówki kosztuje ok 60 groszy.

Innym dobrem zabieranym krowom jest ich mleko. Widok doczepionych do motocykli kan na mleko to codzienny widok na ulicach miast Indii.

Świeże mleko sprzedawane bezpośrednio z wiader.

Indyjski czaj (herbatka) jest spuścizną po brytyjskich kolonizatorach. Jednak napój ten został zmodernizowany i oprócz liści herbaty, mleka i cukru dodają do niego imbir i mieszankę przypraw stworzoną na potrzeby herbaty zwanej "czaj masala".

W przeszłości zawsze używano małych szklaneczek wielokrotnego użytku. Dziś jest to rzadki widok i jednorazowe kubeczki papierowe lub gliniane zdominowały prawie cały kraj.

Fryzjer udziela swoich usług bezpośrednio pod mostem. Jest to częsty widok w całych Indiach i wielu mężczyzn korzysta z ich usług goląc zarosty.

Indie są głównym graczem na rynku międzynarodowym w technologi informatycznej. Tutaj w miejscowości Bikaner naprzeciw sądu prawnicy piszą dokumenty dla swoich klientów na starych maszynach do pisania.

Mobilny Bankomat.
Pomyślałem, że dla potencjalnych rabusiów taki bankomat to łatwy łup pod warunkiem, że drogi są przejezdne.

Większość publicznych autobusów nie przypomina standardów znanych z Europy ale są tanie i efektywnie.

Miejskie pisuary dla mężczyzn. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że podobne miejsca były jednymi z najtrudniejszych miejsc do odwiedzenia.

Ulica w miejscowości Ayodhia.

Boczna uliczka granicząca z świątynią, gdzie bramini wyrzucają nadmiar kwiatów ofiarowanych bóstwom wewnątrz świątyni. Taka uliczka jest jak bufet dla krów i małp.

Dwóch braminów rozgrzewających się w chłodny wieczór.

Rzeka Ghanghara, lokalnie znana jako Saraya, jest dopływem Gangesu. W różnym stopniu wszystkie rzeki w Indiach są uznawane za święte. W miejscowości Ayodhia rzeka ta nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ przebiega przez historyczne miejsce króla i zarazem boga Ramy. Kobiety dokonują specjalnych rytuałów i jednym z nich jest śpiewanie w stronę rzeki.

Część rytuału polegała wspólnym złapaniu wcześniej usypanej kupki z piasku, mułu rzecznego, ryżu i płatków kwiatów i wrzuceniu jej do rzeki. Płonący ogień zwykle towarzyszy jako czynnik oczyszczający.

Kobieta wysyłająca ofiarę bogom. Zwykle są to małe miseczki zrobione z liści, do środka wkłada się przeważnie kwiaty aksamitki i świeczkę.

Rzeźba przedstawiająca fallusa, symbol boga Sziwy.
Pielgrzym po ukończeniu ablucji polewa rzeźbę wodą nad rzeką Ghaghara w Ayodhia.

Mężczyzna po zakończonej kąpieli oczyszczającej w świętym jeziorze zakłada swoje dhoti, które są kawałkiem materiału zwijanym w sposób przypominający spodnie.

Z racji tego, że wszyscy wyznawcy Hinduizmu czy Buddyzmu są skremowani, jedyne groby, które widziałem to Muzułmańskie lub Chrześcijańskie.

Mężczyzna ucinający drzemkę na placu małego meczetu.

Zielony kolor to kolor Islamu. Wiele z muzułmańskich grobów jest malowane na zielono.

Sadhu to święty człowiek w Hinduizmie. Tutaj recytuje śpiewając teksty ze świętej księgi.

W Waranasi nad brzegiem rzeki Ganges bramini oczekują wiernych w celu odprawienia specjalnych rytuałów i błogosławieństw.

Ilość różnych rytuałów jest bardzo liczna i każdy podchodzi do nich indywidualnie. Przed ich rozpoczęciem męska część pielgrzymów goli głowy pozostawiając z tyłu głowy mały kosmyk włosów zwany sikha. Następnie ubierają białe szaty i dopiero wtedy rozpoczynają przygotowanie specjalnych ofiar na schodach ghatów schodzących do rzeki.

Różnorodność form i kształtów sporządzonych z mułu rzeki może dziwić i być niezrozumiała dla człowieka z zewnątrz. Tutaj mężczyzna i kobieta lepią świętą rodzinę reprezentującą Pana Sziwę wraz z jego rodziną.

W Waranasi wielu pielgrzymów i turystów wynajmuje łódź, żeby odbyć rejs po Gangesie wzdłuż rzeki.

Mieszkańcy Indii, jak reszta krajów azjatyckich, mają czarne włosy nawet w gronie starszych mieszkańców. Niespodzianką było zobaczyć kobietę z pięknymi długimi siwymi włosami.

Trzy kobiety piorące swoje ubrania i przygotowujące się do religijnych rytuałów na jednym z ghatów w Waranasi.

Trzech chłopców imitujących wygląd boga Sziwy według wierzeń Hinduizmu.

Trzy symbole boga Sziwy w formie fallusa. Wierni zwykle podczas porannej modlitwy pozostawiają kawałki kwiatów i jedzenia przy lindze i joni. Z tego powodu Pasecznik pięciopręgi (Funambulus pennantii) znajduje doskonałą sposobność, żeby zapewnić sobie śniadanie.

Niektórzy ludzie rozpoczynają przywitanie dnia nad Gangesem jeszcze przed wschodem słońca, kiedy ogarnia wszystkich ciemność, a w kierunku wschodnim na niebie pojawia się pierwsza łuna.

Wraz z wiernymi nad brzegiem Gangesu kapłani rozpoczynają swoje obrządki przed wschodem słońca.

Życzeniem wielu hinduskich wyznawców jest to, żeby zostać spalonym nad brzegiem Gangesu. Niektórzy wierzą, że w ten sposób zapewnią sobie Mokszę, czyli zakończenie cyklu narodzin i śmierci.

Po spaleniu ciała na stosie, prochy i tlące się drewno jest dogaszane przez polewanie wodą z Gangesu.

Z powodu dużej ilości palonych ciał na stosach z drewna dostawy trwają prawie nieprzerwanie.

Wieczór to najpopularniejszy czas dla pielgrzymów i turystów na rejs po Gangesie. Powoduje to korki i niebezpieczeństwo zderzenia. Powoduje to zarówno zanieczyszczenia spalinami, jak i wyciekającym olejem napędowym do rzeki. Większość łodzi nie spełnia norm używając starych i nie za dobrze utrzymywanych silników. Smród spalin czuć w bezpośreniej okolicy rzeki.

Wielu Sikhów płci męskiej nosi turban poza granicami swojego domu. Zwyczajem jest również noszenie długiej brody.

Złota świątynia (Harimandir Sahib) w Amritsar jest najświętszym miejscem religii zwanej Sikhizmem. Każdego dnia miejsce to jest odwiedzane przez 150 000 ludzi. Większość przybyszów przychodzi tam na modlitwę, medytację czy po prostu czczenie tego miejsca.

Budowla ta przechowuje Guru Granth Sahib. Jest to nazwa świętej księgi skompilowanej i umiejscowionej w złotej świątyni w 17-tym wieku. Jest ona czytana w jej wnętrzu od rana do wieczora, a na czas nocy przenoszona do specjalnego pomieszczenia na zewnątrz świątyni.

W Radżastanie, zachodnim stanie Indii, ludzie w ten sposób tworzą podobizny historycznych miejscowych świętych.

Wizerunek króla małp - Hanuman na szczycie góry.

Szczur w świątyni Karna Mata w Deshnoke. We wnętrzu tej świątyni znajduje się około 20 000 tych zwierząt. Wierzy się, że są inkarnacjami pewnej małej kasty w Radżastanie. Jest to przejściowa forma za nim narodzą się ponownie jako ludzie.

Szczury te uważane są jako święte, dlatego karmione są zarówno przez duchownych, jak i przybywających wiernych. Tutaj dostają mleko do picia.

Świątynia Dżinijska Bhanda Shah w Bikanerze.

Zewnętrzna ściana świątyni Jagdish w Udajpurze wybudowanej w 1651 roku.

Bramin błogosławi kobietom przy świętym jeziorze Puszkar.

Trzech mężczyzn modlących się przy rzece Ghaghara w Ayodhi.

W indiach kobiety z niższych kast zatrudniane są na budowach, które wykonują prace na równi z mężczyznami.

Kowale.

Dla niektórych kobiet w Indiach ich jedyny szczęśliwy dzień to dzień ślubu. Pracują bardzo ciężko, a transport drzewa z lasu to ich obowiązek.

Podczas zimy i chłodnych nocy w północnych Indiach krowy są przykrywane materiałem.

Każdego poranka ulice Indii są zamiatane i czyszczone. W wielu przypadkach kupki z odpadami są podpalane. Krowy w chłodny poranek wykorzystują to jako sposobność do ogrzana się.

Kuszinagar jest miejscem, gdzie Budda umarł według wierzeń i przekazów buddyjskiej tradycji. Dokładnie w miejscu jego ostatniego tchnienia znajduje się ta rzeźba.

Grupy pielgrzymów przynoszą duże kawałki materiału koloru szafranowego w celu przykrycia leżącego Buddy w miejscu, w którym zmarł.

Muzułmański cmentarz. W tle sławny Tadż Mahal, który również w swoim wnętrzu mieści kilka grobów.

Mehendi lub bardziej znane jako henna to sztuka dekorowania skóry przypominającą tatuaż. Farba jest zrobiona z sproszkowanych liści rośliny zwanej hennowym krzewem.

W większości używają jej kobiety przed specjalnymi wydarzeniami jak ślub czy święta. Zwykle dekorują dłonie i częściowo ręce, a także stopy z niższą częścią nóg.

Przed ślubem pan młody urządza przyjęcie w swoim domu (a panna w swoim), żeby spotkać swoją rodzinę. Każdy uczestnik przywdziewa żółte szaty i smaruje twarz pana młodego żółtą pastą sporządzoną z kurkumy. Ceremonia Haldi jest w pewnym stopniu odpowiednikiem wieczoru kawalerskiego.

Mała fabryka tkanin i sari, gdzie wzory, kształt i kolory są im nadawane.

Niektóre materiały są farbowane w prywatnych domach, a następne zawożone do fabryki, żeby nadać im wzory.

Fort Mehrangarh w Dżodhpurze.

Dwóch mężczyzn czekających na popularne południowo indyjskie danie zwane dosą. Jest to cienki placek czasem posypany drobno pokrojonymi warzywami. Na życzenie kupującego może być zwinięty z nadzieniem ziemniaczanym, oczywiście wszytko wybornie przyprawione. Z dosą zawsze serwowany jest Dahl, popularna zupa z soczewicy.

Smażone przekąski spożywane zamiast czipsów.

Indyjska cukiernia. Poukładane w stosy kulki zwane laddu to popularne ręcznie robione desery. Często są składane w świątyniach jako ofiary dla bóstw i spożywane w dużych ilościach w czasie festiwali.

Kobieta ucina gałązki wykorzystywane zamiast szczoteczek do czyszczenia zębów. Sprzedawane są w wiązkach o odpowiedniej długości.

Kobiety na wsi prażą ryż.

Stosy poukładanych bloków to krowi obornik zmieszany ze słomą, uformowany w bloki i suszony. Później użyty jako paliwo do pieców.

Dwie kobiety i bramin siedzące naprzeciw świątyni i uczestniczące w spalaniu ofiar.

Uliczny warsztat tatuażu.

Girlandy z aksamitek sprzedawane przed wejściem do świątyni Hanumana.

Ghat w Mathurze przy rzece Jamunie.

Siostra klasztorna z pobliskiego klasztoru z grupą swoich podopiecznych. Indie są w przeważającej mierze hinduskie. Znajdują się tam stany, gdzie większość stanową muzułmanie, buddyści lub sikhowie, ale wschodni malutki stan Meghalaya należy do większości chrześcijańskiej z populacją 75%.

Mały cmentarz w leśnych ostępach gór stanu Meghalaya.

W kulturze europejskiej krukowate są symbolem śmierci, wojny i zarazy. W hinduizmie jest to środek transportu bogini Sani. Są także przedstawiane w towarzystwie bogini Kali, która jest boginią czasu, wojny i śmierci. Także jest tu pewna analogia. Zdjęcie zrobiłem na cmentarzu w New Delhi.