Dolina Danum to obszar chroniony o powierzchni 438 kwadratowych kilometrów w stanie Saba, Borneo. W większości jest to wilgotny las dipterokarpusowy charakteryzujący się wysokimi drzewami z dwuskrzydłowatymi nasionami, specyficzny dla Azji Południowo Wschodniej.

Jedynie 50 lat temu Borneo było porośnięte gęstym pierwotnym lasem. Dziś pozostają jedynie małe lub bardzo małe skrawki tego tajemniczego miejsca. Wiele z tych skrawków to obszary chronione co nie oznacza, że dalej nie znikają z naszej planety.

Skulica zwija się w kłębek, kiedy czuje zagrożenie. Żywią się rozkładającymi roślinami, głownie drzewem.

Kolczasty pasikonik.

(Polyrhachis armata).

Spośród wielu zwierząt leśnych termity są bardzo ważne w utrzymywaniu zdrowego ekosystemu. Zajmują się recyklingiem martwego drzewa i innych materii organicznych.

Przy podstawie drzewa 3 wieżyczki wentylacyjne z gniazda termitów.

Młody nieotwarty dzbanecznik.

Podobnie jak na poprzednim zdjęciu ten sam dzbanecznik z otwartą pokrywą.

Dzbanecznik beczułkowaty (Nepenthes ampullaria) jest jednym z najbardziej popularnych dzbaneczników w Azji Południowo Wschodniej.

Wysuszona roślina dzbanecznika.

Makak jawajski (Macaca fascicularis).

Rzadki endemiczny gatunek naczelnych Langur kasztanowy (Presbytis rubicunda) żyjący tylko w niektórych częściach Borneo.

Nosacze (Nasalis larvatus) to następny endemiczny gatunek naczelnych żyjący wyłącznie na wyspie Borneo.
Nosacze są bardzo zagrożone wyginięciem z powodu utraty naturalnego środowiska i niezdolnością rozmnażania się w niewoli.

Młode nosacza rodzą się czarne i po 3-4 miesiącach ich sierść zmienia się na kolor brązowy. Matki opiekują się młodymi przez jeden rok. Ich średnia długość życia wynosi 20 lat.

Inna nazwa nosaczów w języku lokalnym to 'monyet belanda' co oznacza Małpa Holender. Tak Indonezyjczycy określali Holenderskich kolonizatorów z powodu dużych nosów i brzuchów.

Podobnie jak orangutany, gibony to małpy człekokształtne, choć zachowaniem i wyglądem bardziej przypominają małpy zwyczajne. Żyją w najwyższych partiach koron drzew i rzadko schodzą w dół. W porównaniu do wielkich małp naczelnych, gibonowate są dużo mniejsze, zwinniejsze i bardzo szybko przeskakują z gałęzi na gałąź osiągając szybkość nawet 50km/h. To zdjęcie zostało zrobione w centrum rehabilitacji, które bardziej przypominało gwarne zoo niż przystań pomocy dzikim zwierzętom.

(Ratufa affinis).

Szerokodziób obrożny (Eurylaimus ochromalus).

Kiściec czerwonogrzbiety (Lophura ignita).

Grzyb.

Wejście do ula dzikich pszczół osadzone w pniu drzewa.

Rohatyniec borneański (Xylotrupes gideon).

Samica Rohatyńca borneańskiego (Xylotrupes gideon).

(Chalcosoma moellenkampi).

Kątogłówka borneańska (Gonocephalus borneensis) – gatunek jaszczurki z rodziny agamowatych, endemiczny dla wyspy Borneo.

Z cyklu mistrzowie kamuflażu. Ten owad siedząc na odpowiednim liściu jest prawie nie do zauważenia.

Następny mistrz kamuflażu - Liściec.

Zygzakowate pasemka na pajęczej sieci nazywają się „stabilimenta”. Cel tego stabilimentum jest przedmiotem debaty wśród arachnologów.
Jedną z hipotez przypisuje się rodzajowi sygnalizacji dla dziennych zwierząt takich jak ptaki czy ssaki, dzięki której, miały by unikać wpadania na pajęczynę.

Naukowcy zastanawiają się dlaczego korony większości drzew nie stykają się ani nie wrastają w przestrzeń innego drzewa.

Epifity płaskli (Platycerium) popularnie zwanej rogami łosia.

Pozostałości po wydobywaniu ropy w Parku Narodowym Lambir Hills.

Plaża dla żółwi jest położona w wąskim pasie Parku Narodowego Similajau. Jest to miejsce gdzie parę gatunków żółwi składa jaja. Niestety wiele z nich nie dociera do plaży i jest zabijana przez śruby kutrów, statków rybackich.

Waran (Varanus salvator).

Martwy las namorzynowy.

Na początku byłem zaintrygowany okrągłymi znakami na głazach w Parku Narodowym Bako. Zastanawiałem się kto je zrobił i do czego służyły. Dopiero z czasem zrozumiałem, że są to skamieliny zwierząt które kiedyś żyły na dnie morza.

Główna komnata jaskini Fairy.